Τα τελευταία χρόνια μοιάζει σαν όλες οι διακοπές να πρέπει να είναι “σωστές”.
Το σωστό ξενοδοχείο. Η σωστή παραλία. Το σωστό ηλιοβασίλεμα. Το σωστό τραπέζι για φωτογραφία. Όλα οργανωμένα, αποθηκευμένα και προγραμματισμένα πριν καν ξεκινήσει το ταξίδι.
Και κάπου εκεί χάνεται κάτι.
Γιατί οι περισσότερες όμορφες καλοκαιρινές στιγμές δεν συμβαίνουν όταν όλα πηγαίνουν τέλεια. Συμβαίνουν συνήθως όταν σταματάς να προσπαθείς τόσο πολύ να τις ελέγξεις.
Όταν αλλάζεις σχέδια τελευταία στιγμή. Όταν μένεις περισσότερο σε μια παραλία επειδή απλώς περνάς καλά. Όταν καταλήγεις σε ένα μικρό ταβερνάκι χωρίς να το έχεις ψάξει πουθενά. Όταν μια βόλτα “για λίγο” γίνεται ολόκληρο βράδυ.
Τελικά το καλοκαίρι δεν θυμάται την οργάνωση.
Θυμάται εκείνες τις μικρές στιγμές που έγιναν αυθόρμητα. Τον αέρα μετά τη δύση του ήλιου. Το αλάτι στο δέρμα όταν γυρίζεις από τη θάλασσα. Τη μουσική που έπαιζε κάπου μακριά σε ένα λιμάνι. Την αίσθηση ότι δεν σε πίεζε κανείς να προλάβεις τίποτα.
Ίσως γι’ αυτό οι καλύτερες διακοπές δεν είναι πάντα οι πιο εντυπωσιακές. Είναι εκείνες που σε κάνουν να ξεχνάς για λίγο την ανάγκη να είναι όλα τέλεια.
