Υπάρχει κάτι παράξενο με την τελευταία μέρα των διακοπών.
Δεν έχει σημασία αν έμεινες τρεις ημέρες ή τρεις εβδομάδες. Δεν έχει σημασία αν ανυπομονείς να επιστρέψεις στο σπίτι σου ή αν έχεις αρχίσει να κουράζεσαι από τους συνεχείς ρυθμούς των διακοπών. Κάτι αλλάζει πάντα όταν ξυπνάς εκείνο το τελευταίο πρωινό.
Ξαφνικά κοιτάζεις διαφορετικά τα πράγματα γύρω σου.
Τον δρόμο που περνούσες κάθε μέρα χωρίς να του δίνεις ιδιαίτερη σημασία. Το μικρό καφέ που έγινε μέρος της καθημερινότητάς σου. Τη θέα από το μπαλκόνι. Το σημείο στην παραλία που καθόσουν συνήθως. Ακόμα και τη διαδρομή μέχρι το λιμάνι ή το αεροδρόμιο.
Σαν να καταλαβαίνεις εκείνη τη στιγμή ότι όλα αυτά σε λίγες ώρες θα αποτελούν πλέον ανάμνηση.
Το περίεργο είναι πως τα περισσότερα από αυτά δεν σου ήταν καθόλου οικεία όταν έφτασες. Την πρώτη μέρα κοιτούσες χάρτες, έψαχνες δρόμους και προσπαθούσες να προσανατολιστείς. Λίγες μέρες αργότερα, όμως, αρχίζεις να νιώθεις ότι ανήκεις λίγο κι εσύ εκεί.
Ξέρεις ποιο τραπέζι προτιμάς για καφέ. Ποια ώρα έχει λιγότερο κόσμο. Ποιο στενό σε βγάζει πιο γρήγορα στη θάλασσα. Μικρές λεπτομέρειες που δεν έχουν σημασία για κανέναν άλλο, αλλά αποκτούν αξία για εσένα.
Ίσως γι’ αυτό η τελευταία μέρα έχει πάντα μια ιδιαίτερη αίσθηση.
Δεν είναι ακριβώς στεναχώρια. Δεν είναι ούτε νοσταλγία. Είναι περισσότερο η σκέψη ότι αφήνεις πίσω κάτι που μόλις πρόλαβες να γνωρίσεις πραγματικά.
Και κάπου ανάμεσα στο κλείσιμο της βαλίτσας και στην αναχώρηση, συνειδητοποιείς ότι το μέρος που πριν από λίγες ημέρες ήταν ένας άγνωστος προορισμός έχει αποκτήσει πλέον μια θέση μέσα σου.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο όμορφο στοιχείο των ταξιδιών.
Δεν είναι μόνο όσα βλέπεις. Είναι η σχέση που προλαβαίνεις να χτίσεις με έναν τόπο μέσα σε λίγες ημέρες. Μια σχέση που συχνά καταλαβαίνεις πόσο σημαντική ήταν μόνο όταν έρχεται η ώρα να φύγεις.
Γι’ αυτό και η τελευταία μέρα δεν αρέσει σχεδόν σε κανέναν.
Όχι επειδή τελειώνουν οι διακοπές. Αλλά επειδή αποχαιρετάς μια μικρή καθημερινότητα που μόλις είχες αρχίσει να συνηθίζεις.
