Για μεγάλο διάστημα πίστευα ότι ταξίδευα με τον σωστό τρόπο. Κρατούσα σημειώσεις, αποθήκευα προτάσεις και διαμόρφωνα συνεχώς μια λίστα με μέρη που ήθελα να γνωρίσω. Κάθε νέος προορισμός που ανακάλυπτα έμοιαζε με μια υπόσχεση για το επόμενο ταξίδι.
Με τα χρόνια, όμως, άρχισα να παρατηρώ κάτι που δεν περίμενα. Οι εμπειρίες που έμεναν περισσότερο μέσα μου δεν προέρχονταν πάντα από τα μέρη που είχα βάλει ψηλά στις προσδοκίες μου. Συχνά συνέβαινε το αντίθετο.
Υπήρχαν τόποι που περίμενα να επισκεφθώ για χρόνια και τελικά δεν με άγγιξαν όσο φανταζόμουν. Υπήρχαν, όμως, και προορισμοί που εμφανίστηκαν σχεδόν τυχαία στη διαδρομή μου και αποδείχθηκαν πολύ πιο ουσιαστικοί απ’ όσο θα μπορούσα να προβλέψω.
Τότε κατάλαβα ότι για καιρό αντιμετώπιζα τα ταξίδια σαν μια συλλογή εμπειριών που έπρεπε να αποκτήσω. Σαν να υπήρχε ένας άτυπος κατάλογος με μέρη που όφειλα να γνωρίσω. Όσο μεγαλύτερη γινόταν η λίστα, τόσο περισσότερο απομακρυνόμουν από το βασικό ερώτημα. Τι είναι αυτό που πραγματικά αναζητώ όταν ταξιδεύω;
Η απάντηση δεν είναι ίδια για όλους. Κάποιοι αισθάνονται ζωντανοί σε μια μεγάλη πόλη. Άλλοι σε ένα μικρό νησί. Κάποιοι αναζητούν κίνηση, άλλοι ηρεμία. Δεν υπάρχει κοινή συνταγή και ίσως εκεί βρίσκεται η ομορφιά των ταξιδιών.
Από τη στιγμή που σταμάτησα να επιλέγω με βάση το τι θεωρείται ενδιαφέρον και άρχισα να επιλέγω με βάση τη δική μου περιέργεια, οι μετακινήσεις απέκτησαν διαφορετικό νόημα. Δεν έγιναν πιο εντυπωσιακές. Έγιναν πιο προσωπικές.
Κοιτώντας πίσω, νομίζω πως αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος που έκανα για χρόνια. Έψαχνα τους σωστούς προορισμούς, ενώ θα έπρεπε πρώτα να καταλάβω τι είδους ταξιδιώτης είμαι.
