Υπάρχει μια μικρή ενοχή που δύσκολα παραδεχόμαστε όταν ταξιδεύουμε. Να επισκεφθούμε έναν προορισμό που όλοι αποθεώνουν και να φύγουμε χωρίς να αισθανθούμε το ίδιο. Στην αρχή αναρωτιόμαστε αν δεν είδαμε τα σωστά μέρη, αν επιλέξαμε τη λάθος εποχή ή αν απλώς σταθήκαμε άτυχοι. Σπάνια περνά από το μυαλό μας μια πιο απλή εξήγηση. Ίσως αυτός ο τόπος να μην ήταν για εμάς.
Έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε ορισμένους προορισμούς σαν να υπάρχει μια άτυπη υποχρέωση να μας εντυπωσιάσουν. Σαν να είναι δεδομένο ότι όλοι θα επιστρέψουν με τον ίδιο ενθουσιασμό και τις ίδιες εικόνες. Στην πραγματικότητα, όμως, τα ταξίδια δεν λειτουργούν έτσι.
Ο ίδιος τόπος μπορεί να προσφέρει μια αξέχαστη εμπειρία σε κάποιον και να αφήσει κάποιον άλλον σχεδόν αδιάφορο. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.
Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν ζωντανοί μέσα στη φασαρία μιας μεγάλης πόλης. Άλλοι αναζητούν την ηρεμία ενός μικρού νησιού. Κάποιοι γοητεύονται από την ιστορία ενός τόπου, ενώ άλλοι θυμούνται περισσότερο μια διαδρομή, μια γεύση ή μια απλή στιγμή της ημέρας. Ίσως γι’ αυτό δύο άνθρωποι να επιστρέφουν από τον ίδιο προορισμό με εντελώς διαφορετικές ιστορίες να αφηγηθούν.
Ίσως το πιο άδικο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε έναν τόπο μόνο και μόνο επειδή τον αγάπησαν οι υπόλοιποι. Τα ταξίδια δεν υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τις γνώμες των άλλων. Υπάρχουν για να μας βοηθούν να ανακαλύπτουμε τι μας ταιριάζει πραγματικά.
Κάποιες φορές θα φύγουμε ενθουσιασμένοι από έναν άγνωστο προορισμό. Άλλες φορές θα επιστρέψουμε αδιάφοροι από έναν τόπο που θεωρείται κορυφαίος. Και αυτό δεν μειώνει ούτε την αξία του ταξιδιού ούτε την ομορφιά του ίδιου του τόπου.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο δώρο των ταξιδιών. Δεν σου μαθαίνουν ποιος είναι ο καλύτερος προορισμός. Σου μαθαίνουν ποιοι τόποι έχουν κάτι να σου πουν και ποιοι, πολύ απλά, δεν ήταν ποτέ γραφτό να γίνουν δικοί σου.
