Υπάρχει ένα μικρό μυστήριο που επαναλαμβάνεται σχεδόν σε κάθε ταξίδι.
Φεύγεις με μια βαλίτσα που κλείνει εύκολα. Όλα είναι τακτοποιημένα, οργανωμένα και στη θέση τους. Και όταν έρχεται η ώρα της επιστροφής, ξαφνικά τίποτα δεν χωράει όπως πριν.
Δεν είναι μόνο τα ρούχα που αγόρασες ή τα μικρά πράγματα που μάζεψες στη διαδρομή.
Είναι λες και η βαλίτσα κουβαλάει πλέον περισσότερα από αντικείμενα.
Μέσα της υπάρχουν αποδείξεις από καφέ που κράτησες χωρίς λόγο. Ένα βιβλίο που διάβασες στην παραλία. Μερικές φωτογραφίες στο κινητό που ξέρεις ότι θα ξαναδείς όταν περάσει ο καιρός. Μικρές λεπτομέρειες που λίγες μέρες πριν δεν υπήρχαν καν.
Ίσως γι’ αυτό το κλείσιμο της βαλίτσας πριν την επιστροφή γίνεται πάντα πιο αργά.
Δεν είναι απλώς μια πρακτική διαδικασία. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι το ταξίδι τελειώνει.
Κοιτάζεις άλλη μία φορά το δωμάτιο. Ελέγχεις αν ξέχασες κάτι. Ρίχνεις μια τελευταία ματιά από το παράθυρο.
Και για λίγα λεπτά προσπαθείς να κερδίσεις λίγο ακόμη χρόνο.
Το περίεργο είναι ότι πολλές φορές η πιο βαριά αποσκευή δεν είναι καν αυτή που παραδίδεις στο αεροδρόμιο ή φορτώνεις στο πλοίο.
Είναι όσα παίρνεις μαζί σου χωρίς να φαίνονται.
Οι εικόνες που κράτησες. Οι άνθρωποι που γνώρισες. Οι συνήθειες που απέκτησες για λίγες ημέρες. Εκείνες οι μικρές στιγμές που δεν είχαν καμία ιδιαίτερη σημασία όταν συνέβαιναν, αλλά αποκτούν αξία αργότερα.
Γι’ αυτό η βαλίτσα της επιστροφής είναι πάντα πιο βαριά.
Όχι επειδή χωράει περισσότερα πράγματα.
Αλλά επειδή μέσα της υπάρχει πλέον ένα ολόκληρο ταξίδι.
