Νομίζω πως όποιος έχει κυκλοφορήσει έστω και λίγο στη νυχτερινή Αθήνα, ξέρει την Καντίνα Μαβίλη. Δεν ήταν απλώς ένα σημείο για φαγητό. Ήταν στάση ζωής. Ήταν και είναι κομμάτι της αθηναϊκής νύχτας.
Προσωπικά γνωρίζω την καντίνα σχεδόν 28 χρόνια και αισθάνομαι πραγματικά τυχερός που πρόλαβα να ζήσω την αυθεντική εποχή της. Την εποχή που η καντίνα βρισκόταν πάνω στον δρόμο, δίπλα στη στάση, με τον κόσμο να σταματά ασταμάτητα μετά τη βραδινή έξοδο στα μπαρ της Μαβίλη και γενικότερα της Αθήνας.
Ήταν μια ολόκληρη εμπειρία.
Πολλές φορές σκέφτομαι πως μακάρι να είχα τότε ένα κινητό όπως σήμερα, για να μπορώ να τραβήξω βίντεο και φωτογραφίες από εκείνα τα βράδια. Γιατί αν ψάξει κάποιος σήμερα στο διαδίκτυο, δύσκολα θα βρει πολλές εικόνες από την αυθεντική καντίνα.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας της.
Η Καντίνα Μαβίλη δεν ζει σε φωτογραφίες αλλά ζει στις μνήμες μας.
Κάθε φορά που περνάς από τη Μαβίλη, το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι η καντίνα. Εκείνα τα βράδια με τις όμορφες παρέες, τις ιστορίες μετά τη διασκέδαση και φυσικά το θρυλικό hot dog που για πολλούς έγινε συνώνυμο της νυχτερινής Αθήνας.
Ακόμη και σήμερα, που η καντίνα έχει μεταφερθεί απέναντι σε σταθερό μαγαζί, η αίσθηση παραμένει ίδια. Το πιο συγκινητικό όμως είναι ότι βλέπεις ανθρώπους που δουλεύουν ακόμα εκεί τόσα χρόνια.
Και όταν τους συναντάς, αυθόρμητα τους λες:
«Ακόμα εδώ είσαι… ίδιος είσαι».
Και αυτή είναι η πραγματική επιτυχία ενός μαγαζιού. Να μη θυμάσαι μόνο τη γεύση. Να θυμάσαι τις στιγμές, τις παρέες, τις κουβέντες και τα ατελείωτα βράδια δίπλα στην Καντίνα Μαβίλη.
Γιατί η Καντίνα Μαβίλη δεν είναι απλά ένα από τα πιο ιστορικά «βρώμικα» της πόλης.
Είναι κομμάτι της αθηναϊκής ιστορίας.
