Υπάρχει η μέρα που επιστρέφεις.
Κλείνεις τη βαλίτσα, αφήνεις το δωμάτιο, παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής και ξαφνικά όλα όσα ζούσες τις προηγούμενες ημέρες ανήκουν ήδη στο παρελθόν.
Αυτή είναι η πρώτη φορά που τελειώνει ένα ταξίδι.
Η δεύτερη έρχεται πολύ αργότερα.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ημερομηνία. Δεν την καταλαβαίνεις αμέσως. Συμβαίνει αθόρυβα, κάπου μέσα στην καθημερινότητα.
Στην αρχή θυμάσαι τα πάντα. Τις διαδρομές, τα μέρη που επισκέφθηκες, τις συζητήσεις που έκανες, ακόμη και μικρές λεπτομέρειες που τότε σου φαίνονταν ασήμαντες.
Για ένα διάστημα το ταξίδι εξακολουθεί να σε συνοδεύει.
Μιλάς γι’ αυτό με φίλους. Δείχνεις φωτογραφίες. Αναφέρεις ιστορίες που έζησες. Κάθε τόσο πιάνεις τον εαυτό σου να επιστρέφει νοερά σε εκείνες τις ημέρες.
Και μετά, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να το κάνεις όλο και λιγότερο.
Οι φωτογραφίες μένουν στο κινητό. Οι αναμνήσεις βρίσκουν τη θέση τους. Η καθημερινότητα ξαναπαίρνει τον χώρο της.
Κάποια στιγμή περνούν μέρες χωρίς να το σκεφτείς καθόλου.
Και ίσως εκεί να έρχεται η δεύτερη φορά που τελειώνει ένα ταξίδι.
Όχι όταν επιστρέφεις σπίτι.
Αλλά όταν σταματά να επιστρέφει εκείνο σε εσένα.
Το παράξενο είναι ότι ορισμένα ταξίδια αργούν πολύ να φτάσουν σε αυτό το σημείο.
Υπάρχουν μέρη που συνεχίζουν να εμφανίζονται σε μια συζήτηση, σε μια φωτογραφία που έπεσε τυχαία μπροστά σου ή σε μια στιγμή που δεν το περιμένεις.
Και τότε καταλαβαίνεις ότι κάποια ταξίδια δεν μετριούνται μόνο με τις ημέρες που κράτησαν.
Μετριούνται και με τον χρόνο που συνέχισαν να ζουν μέσα σου μετά την επιστροφή.
