Ο LightPackerGR ταξιδεύει ελαφριά όχι μόνο με λιγότερα πράγματα, αλλά με λιγότερες προσδοκίες. Αναζητά μέρη που δεν έχουν φίλτρα, σήμα ή έτοιμες απαντήσεις μέρη όπου η εμπειρία προηγείται της εικόνας. Στο Βόρειο Λάος, μακριά από δρόμους και χάρτες, έζησε ένα ταξίδι που δεν μετριέται σε χιλιόμετρα αλλά σε στιγμές σύνδεσης, απλότητας και ουσίας.
Στο βόρειο Λάος, λίγο έξω από το Muang Ngoy, η έννοια του ταξιδιού άλλαξε μορφή. Εκεί γνώρισα έναν local φίλο και για λίγες μέρες αφήσαμε πίσω κάθε έννοια δρόμου, προγράμματος και άνεσης. Δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο πλάνο. Υπήρχε μόνο η πρόθεση να μπούμε στη ζούγκλα και να δούμε πού θα μας πάει. Και αυτό ακριβώς κάναμε.
Μπήκαμε στη ζούγκλα όπως είναι πραγματικά. Όχι περπατώντας σε έτοιμα μονοπάτια, αλλά ανοίγοντας τον δρόμο τη στιγμή που τον διασχίζαμε. Με μια ματσέτα στο χέρι, κόβαμε την πυκνή βλάστηση, ακολουθώντας ένστικτο και εμπειρία. Ο χρόνος εκεί δεν είχε καμία αξία. Δεν υπήρχαν ώρες, ειδοποιήσεις ή επόμενα ραντεβού.
Η καθημερινότητά μας ήταν όσο πιο απλή γίνεται. Φτιάχναμε ποτήρια και σκεύη από μπαμπού, πρόχειρα αλλά λειτουργικά. Τρώγαμε ό,τι μας πρόσφερε η γη και η ζούγκλα, άνθος μπανάνας, φυτά, ρίζες. Απλά υλικά που για τους ντόπιους είναι αυτονόητα, αλλά για μένα ήταν μια υπενθύμιση του πόσο αποκομμένοι είμαστε από την πηγή της τροφής μας. Το φαγητό δεν ήταν δεδομένο ούτε πολυτέλεια. Ήταν αποτέλεσμα συμμετοχής.
Κάποια στιγμή φτάσαμε στο Hoysan. Ένα χωριό που δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη. Κυριολεκτικά.
Χωρίς ρεύμα, χωρίς σήμα, χωρίς τρεχούμενο νερό. Τα σπίτια ήταν όλα ξύλινα, παραδοσιακά, φτιαγμένα με υλικά του τόπου και προσαρμοσμένα στο περιβάλλον. Οι άνθρωποι βασίζονταν στη φωτιά για τις καθημερινές τους ανάγκες για μαγείρεμα, για φως, για ζεστασιά. Τίποτα δεν ήταν αυτοματοποιημένο. Όλα απαιτούσαν χρόνο και παρουσία.
Η πρώτη αίσθηση δεν ήταν η έλλειψη, αλλά η ησυχία. Όχι η απόλυτη σιωπή, αλλά η απουσία του περιττού θορύβου. Δεν ακουγόταν τίποτα που να μην ανήκει στο μέρος. Και αυτό σε βάζει αμέσως σε έναν άλλο ρυθμό. Αναγκαστικά επιβραδύνεις. Οι άνθρωποι του Hoysan ήταν η πιο δυνατή εικόνα αυτού του ταξιδιού. Αγνοί, φιλόξενοι, χωρίς καχυποψία. Δεν υπήρχαν ερωτήσεις για το ποιος είσαι ή τι κάνεις. Η αποδοχή ήταν άμεση και απλή. Σε καλωσόριζαν επειδή ήσουν εκεί. Τα παιδάκια έπαιζαν παντού, ξυπόλυτα και ελεύθερα. Έφτιαχναν παιχνίδια από ό,τι έβρισκαν γύρω τους. Δεν τους έλειπε τίποτα, γιατί δεν ήξεραν ότι «θα έπρεπε» να έχουν κάτι άλλο.
Παρατηρώντας τους, κατάλαβα πόσο διαφορετικά μπορεί να οριστεί η ευτυχία. Εκεί δεν υπάρχει σύγκριση, δεν υπάρχει συνεχής επιθυμία για κάτι παραπάνω. Οι άνθρωποι έχουν λιγότερα υλικά αγαθά, αλλά περισσότερο χρόνο ο ένας για τον άλλον. Και αυτό αλλάζει τα πάντα. Μοιράζονται το φαγητό τους, τον χώρο τους, τις στιγμές τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Η καθημερινότητα είναι συλλογική.
Η ζωή μακριά από τις πόλεις δεν σημαίνει απομόνωση. Σημαίνει σύνδεση. Με τους ανθρώπους γύρω σου και με το περιβάλλον. Όλοι γνωρίζονται, όλοι εξαρτώνται ο ένας από τον άλλον. Αυτό δημιουργεί ευθύνη, αλλά και φροντίδα, κάτι που στις πόλεις συχνά χάνεται.
Χωρίς τεχνολογία, χωρίς σήμα, χωρίς «πρέπει», το μυαλό αρχίζει να καθαρίζει. Επιστρέφει στα βασικά. Στο περπάτημα, στην κούραση, στην πείνα και στο φαγητό. Στο να κοιμάσαι με το φως της μέρας και να ξυπνάς με τον ήλιο. Καταλαβαίνεις πόσα από αυτά που θεωρούμε απαραίτητα είναι στην πραγματικότητα θόρυβος.
Αυτό είναι για μένα το lightpacker πνεύμα. Όχι να ταξιδεύεις για να συλλέγεις εικόνες, αλλά για να αδειάζεις χώρο μέσα σου.
Να ταξιδεύεις ελαφριά όχι μόνο με λιγότερα πράγματα, αλλά με λιγότερες προσδοκίες. Να αφήνεσαι στους ανθρώπους, στους τόπους και στις συνθήκες όπως είναι. Στο Hoysan και στη ζούγκλα του Λάος δεν βρήκα κάτι εξωτικό. Δεν βρήκα κάτι που να χρειάζεται φίλτρα ή εντυπωσιακές λέξεις. Βρήκα κάτι απλό, σκληρό και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο.
Και αυτό είναι το ταξίδι που τελικά μένει.
Travel light — Live deeply
Instagram: lightpackergr
Tik Tok: lightpackergr
