Η Γέφυρα Καρόλου στην Πράγα, ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα σημεία της Ευρώπης, αποκτά εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα λίγο πριν ξημερώσει. Στις 5 το πρωί, όταν η πόλη μόλις αρχίζει να ανασαίνει, η γέφυρα μεταμορφώνεται σε ένα σκηνικό που θυμίζει περισσότερο κινηματογραφική ταινία παρά τουριστικό αξιοθέατο. Κι όμως, αυτή ακριβώς η ώρα είναι που αποκαλύπτει την πραγματική της μαγεία.
Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κανείς είναι η σιωπή. Χωρίς τα πλήθη που συρρέουν αργότερα μέσα στη μέρα, ο ήχος των βημάτων πάνω στα ιστορικά πλακάκια ακούγεται καθαρά, σχεδόν τελετουργικά. Η ομίχλη του ποταμού Μολδάβα συχνά τυλίγει τα αγάλματα των Αγίων, δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό πέπλο που δύσκολα συναντάς μετά τις 7 το πρωί. Είναι η στιγμή που η Πράγα μοιάζει να ξυπνά σιγά-σιγά, αφήνοντας στους λίγους τυχερούς που βρίσκονται εκεί την αίσθηση πως βλέπουν κάτι απαγορευτικά όμορφο.
Αν υπάρχει μία ακόμη δικαιολογία για να βρεθεί κάποιος στη Γέφυρα Καρόλου τόσο νωρίς, είναι το φως. Η ανατολή της Πράγας δεν είναι ποτέ ίδια: άλλες φορές βάφει τα μεσαιωνικά κτίρια με απαλό ροζ, άλλες με έντονο χρυσοκίτρινο. Η φωτογραφική μηχανή γίνεται σχεδόν περιττή, γιατί το μάτι δυσκολεύεται να συλλάβει την ένταση και την ηρεμία ταυτόχρονα. Οι λάτρεις της φωτογραφίας, ωστόσο, θα εκτιμήσουν πως αυτή είναι η μοναδική ώρα που μπορούν να τραβήξουν ανεμπόδιστα πλάνα, χωρίς να περιμένουν να αδειάσει το κάδρο από τουρίστες.
Τέλος, ένα πρωινό στη γέφυρα προσφέρει μια σπάνια αίσθηση οικειότητας με την πόλη. Ενώ οι νυχτερινοί διαβάτες επιστρέφουν σπίτια τους και οι πρώτοι εργαζόμενοι μόλις αρχίζουν τη μέρα, ο επισκέπτης νιώθει σαν να του ανήκει για λίγο ένα κομμάτι της Πράγας. Κι αυτή ίσως είναι η πιο πολύτιμη εμπειρία που μπορεί να προσφέρει ένα ταξίδι, μια στιγμή που μοιάζει φευγαλέα, αλλά μένει για πάντα.
